مقاطع فولادی مستطیل شکل با ظهور فولاد در ساخت و ساز در پایان قرن نوزدهم مورد استفاده قرار گرفته شد. اولین مقاطع از طریق پرچ شدن پلیت ها و نبشی ها بهم ساخته شد. در حال حاضر این عمل از طریق جوش دادن چهار پلیت و یا بیشتر به یکدیگر، یا جوش دادن پلیت ها به مقاطع بال پهن نورد شده (W) انجام می شود. پس از جنگ جهانی دوم مقاطع مستطیلی از یک پلیت از طریق فرآیند نورد سرد ساخته شدند.
شیوه سنتی تولید ستون
مراحل ساخت ستون به روش سنتی
 
مقاطع built-up (مقاطعی که به صورت دستی جوشکاری می شوند) تقریباً در هر ابعادی می توانند ساخته شوند. عواملی مانند هزینه ی ساخت، تعداد کم سازندگان متخصص و محدودیت های حمل و نقل و نصب، باعث شده این مقاطع به صورت همیشگی و در هر اندازه در دسترس نباشند.
معایب روش سنتی ساخت ستون
 
مقاطع مستطیلی تو خالی (چه به صورت دستی جوشکاری شده، چه به صورت ماشینی)، دارای مزایایی در امر ساخت و ساز هستند. این اعضا در فشار، خمش دو محوره، پیچش، و در خمش تک محوره ی اعضای مهار نشده با طول زیاد، کارآمد هستند. از بین این مزایا، مزیت فشار به مراتب معمول تر است. همچنین مقاطع باکس عموماً فضای کمتری نسبت به مقاطع بال پهن (W) اشغال می کنند. تیوب بدون درز اغلب آنقدر کوچک است که می توان آنرا در دیوار یا پارتیشن جا داد، بنابراین بیرون زدگی ندارد. از فضای درونی و توخالی باکسها نیز می توان برای مخفی کردن تأسیسات استفاده کرد و یا برای استحکام بیشتر با بتن پر کرد، و زمانیکه برای نما استفاده می شوند ظاهری زیبا، براق و تمیز دارند.
در دسترس بودن مقاطع فولادی بال پهن سنگین تر و بزرگتر ، فولادهای محکمتر و افزایش کاربرد بتن با استحکام بالا، منجر به کاهش استفاده از مقاطع built-up می شود، اگرچه پیش بینی می شود ساخت تیوبها برای استفاده در ساختمانهای یک طبقه و در معماری نما ادامه داشته باشد.